Rubin Seigers: groot en sterk, stevig in de duels, prima ‘vista’ en hij kan nog een stukske shotten ook…

 

 “Zo rap mogelijk met Beerschot naar 1A”

Debuteren langs de grote poort. Dat is wat Rubin Seigers een week geleden op de openingsspeeldag van 1B deed.  Samen met Denis Prychynenko torende hij in het hart van de Kielse verdediging boven jan en alleman uit en hield hij de Lokerse aanvallers weg uit de zone van de waarheid. Een quasi perfecte prestatie was het van de 21-jarige Limburger. Vol lef en vertrouwen. Persoonlijk vonden we Rubin vrijdagavond zelfs nog iets secuurder dan zijn Duitse ploegmaat. Maar zeg dat aub niet tegen den Denis…

Even kennismaken dus met ‘de Seigers’, die bij Beerschot de tweede huurling van KRC Genk is in evenveel seizoenen. Mede daarom deze eerste vraag: Rubin, jij gaat volgend seizoen toch niet voor KV Mechelen voetballen hé…?

“Nee, ik wil met Beerschot dit seizoen al graag naar 1A en brei er dan graag nog een extra jaartje op het Kiel aan vast”, komt het snelle – en enige correcte – antwoord. “Ik voel me hier overigens  al helemaal thuis. De integratie verliep vlot. Ik vond direct m’n draai op training, kon tijdens de stage in Delden meegroeien met de groep en ook tijdens de oefenwedstrijden zat ik met Denis Prychynenko al snel op dezelfde golflengte.”

Ben je eigenlijk altijd een verdediger geweest?

“Oh nee, helemaal niet. Ik heb op zowat alle posities gespeeld, behalve keeper. Toen ik op 10-jarige leeftijd bij de jeugdacademie van KRC Genk aansloot, was dat als flankaanvaller. Enkele jaren later speelde ik in de spits of op de “10”. Na de U15 en als gevolg van een resem blessures in de kern werd ik vervolgens als links- en rechtsachter, daarna zelfs als middenvelder uitgespeeld. Het is pas van bij de U17 dat ik een stek als centraal verdediger heb opgeëist.  En op die positie  komen mijn kwaliteiten het best naar voren. Vind ik zelf.”

Hoe ben je eigenlijk bij Beerschot beland? Want plots was je daar en ging je meteen mee op oefenkamp naar Nederland…

“Er was al een tijdje interesse van Beerschot maar dat hebben we bewust stil gehouden. Het is pas vanaf het moment dat ik bij KRC Genk van technisch directeur Dimitri De Condé en trainer Felice Mazzu te horen kreeg dat mijn speelkansen in het eerste elftal beperkt zouden zijn, dat alles in een stroomversnelling is geraakt en dat ik die huurovereenkomst voor de duur van één seizoen heb ondertekend. Toen nog in de veronderstelling dat ik met Beerschot in 1A zou kunnen aantreden. Maar daar heeft het BAS uiteindelijk anders over beslist. Toegegeven, die uitspraak had ik niet verwacht, en dat was dus wel effe slikken. Voor mij en iedereen in de club. Maar we hebben snel die knop omgedraaid en zijn met volle overgave en super geprikkeld aan het seizoen begonnen. Met slechts één uitgesproken ambitie: kampioen spelen en promoveren!”

De aanzet was zeer goed: overtuigende prestatie tegen Lokeren  én een 1-0-overwinning die best ruimere vormen had kunnen –of zelfs moeten – aannemen.

“Dat klopt, we hebben vorige vrijdag tegen Lokeren die goeie lijn van de oefencampagne probleemloos doorgetrokken. Achteraan zijn we amper in de problemen gekomen. Of ik zenuwen had? Een beetje wel, ja. Maar eens de wedstrijd op ging werd getrapt, waren die verdwenen en kon ik m’n eigen spelletje spelen: rustig aan de bal en anticiperend. De wisselwerking met Denis verliep zoals het hoorde. We vullen elkaar aan, compenseren elkaar. Hij is sterk in de duels, ik voetbal eerder beschermend, iets minder impulsief. Bovendien is het ook een bonus dat achter jou een kerel als Mike Vanhamel staat, aan wie je eventueel je bal nog kwijt kan én die iedereen perfect stuurt. Kortom, het klikte meteen. En dat smaakt naar meer van hetzelfde…”

Ben je eigenlijk al ‘ontgroend’ door je medemaats?

“Jaja, als nieuweling en jonge gast weet je dat je altijd en overal op je hoede moet zijn. Niet alleen op het trainingsveld of in de kleedkamer, maar ook tijdens de maaltijden, ontbijt of lunch. In het begin, toen ik aan tafel zat met Marius Noubissi, Loris Brogno, Jorn Vancamp, Dylan Saint-Louis en Denis Prychynenko, ben ik wel enkele keren het slachtoffer geweest van spelletjes en hun grappen en grollen, waardoor ik iets te vaak alle borden, glazen, tassen en bestek heb moeten afruimen. Nu ben ik al meer op m’n hoede. Het zal me niet meer overkomen. Hoop ik.” (lacht)

Wat doet Rubin Seigers in zijn vrije tijd?

“Zo veel mogelijk rusten om topfit en uitgerust aan de trainingen en de wedstrijden te staan. En tussendoor PlayStation spelen. NBA en Formule 1. Of ik in de spelersgroep al  geduchte concurrenten  heb ontmoet? Nog niet, nee. Maar ze mogen zich bij deze altijd aanbieden…”

Nog even terug naar het voetbal. Zaterdag trekken jullie naar Roeselare. Om te winnen, neem ik aan?

“Natuurlijk. Als Beerschot moeten we elke week, thuis én uit, voor de drie punten gaan. Altijd en overal.”

Goed gezegd Rubin!

 

Tekst: Danny Geerts

Foto: Jan Mees